Μπουρανί

Σε μια εποχή που όλα κατακρίνονται, τα ήθη έχουν ισοπεδωθεί ή χρησιμοποιούνται ως δικαιολογία πουριτανισμού και τα έθιμα έχουν κρυφτεί στη λήθη, στον Τύρναβο της Λάρισας, στην καρδιά του Θεσσαλικού κάμπου, λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας της Θεσσαλίας, μια παράδοση σπάει τα ταμπού, αναβιώνει τη Διονυσιακή λατρεία, και γιορτάζει περίτρανα την Αποκριά, το ποτό, το ξεφάντωμα και… τα πέη! Ο λόγος για το έθιμο του «Μπουρανίου» που λαμβάνει χώρα την Καθαρά Δευτέρα, κάθε χρόνο, στον Τύρναβο.

Το «Μπουρανί» (τούρκικη λέξη) σημαίνει λαχανόρυζο (ή σπανακόρυζο), είναι έδεσμα σε μορφή σούπας, από σπανάκι, τσουκνίδα, και ξύδι.

 

 

 

Σημάνει την έναρξη του χορού, των τραγουδιών και των άσεμνων εκφράσεων και πειραγμάτων. Στην ουσία, το «Μπουρανί» είναι η γιορτή του φαλλού, συμβολίζει την αναπαραγωγή και την ευτεκνία. Στο έθιμο, οι άντρες κρατούν στα χέρια τους φαλλούς, σαν σκήπτρα, φτιαγμένα από ξύλο ή πηλό.

 

Πώς ξεκίνησε, όμως, η παράδοση αυτή; Οι ρίζες της χάνονται στο χρόνο αλλά τα πρώτα στοιχεία για την τέλεση του εθίμου εμφανίζονται το 1898. Για την προέλευση του εθίμου υπάρχουν δυο εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει ότι οι ρίζες του βρίσκονται στα αρχαία χρόνια και σε γιορτές όπως τα Διονύσια, τα Αφροδίσια και τα Θεσμοφόρια. Τότε, το ποτό έρρεε άφθονο και οι «άσεμνες» πράξεις και συνευρέσεις εξυμνούνταν κατά τη διάρκεια των Βακχικών τελετών. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι το έθιμο καθιερώθηκε από Αρβανίτες όταν εγκαταστάθηκαν, από τον Σουλτάνο, στον Τύρναβο, κάπου στα 1770 και διατηρεί μέχρι και σήμερα τμήματα της μορφής που είχε και τότε.

Κάθε χρόνο, την Καθαρά Δευτέρα στον Τύρναβο, οι Τυρναβίτες πηγαίνουν στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, σε μορφή πομπής, στρώνουν στο έδαφος διάφορα φαγητά και μια φιάλη σε σχήμα φαλλού με κρασί. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο «νικητής» (αυτός που μεθούσε περισσότερο) «στεφόταν» από τους κατοίκους, «Βασιλιά της Αποκριάς». Ο «Βασιλιάς», σύμφωνα πάλι με δυο εκδοχές, είτε περιφερόταν στους ώμους των κατοίκων, στην πλατεία, και τον «έλουζαν» με κοσμητικά επίθετα και χειρονομίες είτε τον έβαζαν ανάποδα πάνω σε ένα γαϊδούρι και τον περιέφεραν στην πόλη ενώ εκείνος κρατούσε την ουρά του γαϊδουριού.

Βέβαια με το πέρασμα των χρόνων και των πουριτανικών κυβερνήσεων και επιρροών της εκκλησίας, το καρναβάλι δέχτηκε «επιθέσεις» και λογοκρισία. Εξάλλου το κεντρικό «αξεσουάρ» του Τυρναβίτικου καρναβαλιού ήταν και παραμένει ο φαλλός. Τεράστια πέη, σε διαφορετικά χρώματα, είτε από πηλό είτε από πλαστικό ή σε μορφή μπαλονιών «έντυναν» την εκδήλωση και τους εορτασμούς. Όσο κι αν προσπαθούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η εκκλησία να λογοκρίνουν το πανηγύρι, οι κάτοικοι αντιδρούσαν και συνέχιζαν τους εορτασμούς ακόμη και στα κρυφά. Μετά την περίοδο της δικτατορίας, οι κάτοικοι πρόσθεσαν την παρέλαση από μεγάλα άρματα, με θέματα εμπνευσμένα από τις παραδόσεις αλλά και από την επικαιρότητα. Όλες οι εκδηλώσεις κορυφώνονται την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς.

Στον Τύρναβο οι εκδηλώσεις της Αποκριάς διαφέρουν από οποιοδήποτε άλλο μέρος στην Ελλάδα. Το ξεφάντωμα διαρκεί σε 24ωρη βάση, το κρασί ρέει άφθονο όπως και το «Μπουρανί» και τα ανείπωτα κρυφά ένστικτα διακωμωδούνται, ξυπνούν, ερεθίζονται και εκφράζονται ελεύθερα. Στις μέρες μας, μια επίσκεψη στον Τύρναβο τις μέρες της Αποκριάς, είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος εκτόνωσης και διασκέδασης. Εξάλλου όπως πολύ σοφά λέει και ο λαός, οι υπεύθυνοι για την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι όλοι για τον… Οπότε γιατί να μην τον τιμήσουμε με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο;

..........

..........

χρησιμοποιήθηκε κείμενο του

Δημήτρη Πλαβούκου

srting for ever ...

Το στρινγκ (string) που στα αγγλικά σημαίνει χορδή, είναι μαγιό ή εσώρουχο, που ελάχιστα καλύπτει τα επίμαχα σημεία, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα σχεδόν τα πάντα.

Η αγγλική λέξη string μεταφράζεται ως κορδόνι και είναι εξέλιξη του βραζιλιάνικου μαγιό τάνγκα, το οποίο μεταφράζεται ως ποδιά. 

Για την ιστορία να αναφέρουμε πως το τάνγκα έχει περισσόρερο ύφασμα στο τελείωμά του.

Το στρινγκ καταχωρείται στους αρχαιότατους ρουχισμούς της ανθρωπότητας και πιστεύεται ότι φοριόταν από τους προϊστορικούς ανθρώπους που εγκατέλειψαν την Αφρική. 

Στην Ιαπωνία αποτελούσε μέρος του ανδρικού ρουχισμού μέχρι το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. 

Στο δυτικό ημισφαίριο το στρινγκ διαδόθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα.

Στη δεκαετία του 1970 έκανε την εμφάνισή του το μπικίνι, ενώ η σεξουαλική απελευθέρωση επέτρεπε το γυμνισμό. 

Στη δεκαετία του 1990 το στρινγκ καθιερώθηκε ως εσώρουχο και μαγιό ευρείας διάδοσης και για τα δύο φύλλα κάθε ηλικίας, από την παιδική ως την πλέον γηραιότερη.

πηγή: http://el.wikipedia.org

Γυναικεία αυτοϊκανοποίηση. (έρευνα,18+)

Οι άντρες δεν υπάρχουν ποιά, τους πάτησε το τραίνο.

Αυτό είναι ένα παλιό λαϊκό τραγούδι, που όμως σήμερα έχει γίνει εφιάλτης για τη σύγχρονη γυναίκα.

Οι γυναίκες υποστηρίζουν πως οι άντρες έπαψαν να είναι κυνηγοί και πως έχουν χάσει το χιούμορ τους, και τους καλούς τους τρόπους.

Από την άλλη πλευρά οι άντρες υποστηρίζουν πως με την χειραφέτηση τους, τους <<ευνούχησαν>> και δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως θα έπρεπε, ενώ και το καθημερινό άγχος με τη σειρά του παίζει καθοριστικό ή και προτεύοντα ρόλο.

Το απογοητευτικό της όλης κατάστασης έρχεται να δημοσιοποιήσει με έρευνά του το Ινστιτούτο Σεξουαλικής Υγείας της Γυναίκας.

 Σύμφωνα λοιπόν με αυτή, έξι στις δέκα Ελληνίδες είναι  απογοητευμένες από τους άνδρες και έχει στραφεί στη λύση της αυτοϊκανοποίησης.

Ποιό συγκεκριμένα, το 69% των γυναικών, και μάλιστα των νέων, δεν έχουν ερωτικό σύντροφο, άρα δεν έχουν σεξουαλική ζωή. 

Μάλιστα στις γυναίκες από 25-34 ετών το ποσοστό αυτό αγγίζει το 75%.

Επίσης, το 60% δηλώνει ότι αναγκάζεται να καταφεύγει στην αυτοϊκανοποίηση, ενώ το 22,4% των γυναικών έχει να κάνει σεξ από έξι μήνες έως και ένα χρόνο, και το 17,4% απέχει από την ερωτική συνεύρεση από ένα έως δύο χρόνια.

    Τελειώνοντας η έρευνα καταλήγει πως περίπου μια στις τρείς γυναίκες (30%) παραδέχεται ότι δεν είναι μονογαμική, ενώ περισσότερες από τις μισές, από τις 400 γυναίκες που έλαβαν μέρος στην έρευνα, δήλωσαν ότι θα μπορούσαν να καταφύγουν σε φαρμακευτικές μεθόδους προκειμένου να βελτιώσουν τη σεξουαλική τους απόδοση.

Η ιστορία των χίπις. (18+)

Οι χίπις ήταν ένα κίνημα, το οποίο ξεκίνησε στα μέσα τις δεκαετίας του 1960 στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης και εξαπλώθηκε ταχύτατα σε ολόκληρη την Αμερική, αλλά και την Ευρώπη.

 

Ετυμολογικά ο όρος χίπις προέρχεται από την αγγλική λέξη hipster, η οποία δηλώνει εκείνον που απορρίπτει την υπάρχουσα κουλτούρα και υποστηρίζει πιο ελεύθερες απόψεις.

Οι χίπις θεωρήθηκαν από αρκετούς ως πληροφορημένοι μιας και οι δύο αγγλικές λέξεις οι οποίες θεωρούνται η ρίζα του όρου "χίπις" είναι οι "hip" και "hep", ενώ κάποιοι άλλοι τους θεωρούσαν ακραίους και αντικοινωνικούς.

Πολλοί δημιούργησαν τις δικές τους κοινωνικές ομάδες και κοινωνίες, διαφωνώντας κάθετα με τον Πόλεμο στο Βιετνάμ, ενώ άκουγαν ψυχεδελικό ροκ, υποστήριζαν τη σεξουαλική επανάσταση, και χρησιμοποιούσαν ναρκωτικά όπως μαριχουάνα, LSD και "μαγικά" μανιτάρια έτσι ώστε να καταφέρουν να εξερευνήσουν και να έρθουν σε επαφή με εναλλακτικά και καινούρια πράγματα.

 

Από ιστορικής απόψεως, τον Ιανουάριο του 1967 το Human Be-In στο Κόλντεν Γκέιτ Παρκ (Golden Gate Park) στο Σαν Φρανσίσκο γνωστοποίησε κι έκανε δημοφιλή την κουλτούρα των χίπις, οδηγώντας στο θρυλικό Καλοκαίρι της Αγάπης (Summer of Love) στην δυτική ακτή των Η.Π.Α. και το 1969 στο Φεστιβάλ Γούντστοκ στην ανατολική ακτή.

Οι χίπις στο Μεξικό, γνωστοί και ως jipitecas, σχημάτισαν το κίνημα La Onda Chicana και μαζεύτηκαν στο Avándaro , ενώ στη Νέα Ζηλανδία οι νομάδες με τα φορτηγάκια-σπίτια δοκίμασαν εναλλακτικούς τρόπους ζωής και προώθησαν την ανανεώσιμη ενέργεια στη Nambassa.

 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι κινητές "φάλαγγες ειρήνης" των ταξιδιωτών της Νέας Εποχής έγιναν καλοκαιρινά προσκυνήματα με ελεύθερη μουσική και φεστιβάλ στο Stonehenge.

Στην Αυστραλία, οι χίπις μαζεύτηκαν στο Nimbin για το Aquarius Festival του 1973 και το ετήσιο Canabis Law Reform Rally ή το MardiGrass.

Το Piedra Roja Festival, ένα μεγάλο γεγονός ανάμεσα στους χίπις διεξήχθη στην Χιλή το 1970.

Στην Ελλάδα το καταφύγιο των Χίπις είναι στα Μάταλα νομού Ηρακλείου της Κρήτης.

Το τότε όμως κατεστημένο δεν υπήρξε φιλικό μαζί τους και μία τοπική εφημερίδα της εποχής η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ τους χαρακτήριζε βρωμερούς, ανισόρροπους και ανώμαλους, και σε ανυπόγραφο κεντρικό άρθρο στις 17 Ιουλίου 1969 ανώνυμος ρεπόρτερ ισχυρίζεται ότι πήγε στα Μάταλα και συνάντησε τον ηγέτη της χίπικης παροικίας, και ότι ο ηγέτης του αποκάλυψε πως ο βασικότερός μας στόχος είναι να δημιουργήσουμε το τρίτο φύλο.

Είναι φανερό πως κάποιοι να τρομοκρατήσει τους γονείς, υποβάλλοντάς τους την ιδέα πως τα παιδιά τους κινδυνεύουν να γίνουν ομοφυλόφιλα από τους χίπις στα Μάταλα.

Αυτά προκάλεσαν την επέμβαση της αστυνομίας και του εισαγγελέα, αλλά το μόνο που βρήκαν ήταν χόρτο στο σακίδια των παραβρισκόμενων, το λεγόμενο «γελαστό» ή «φευγάτο» και αυτούς συνέλαβαν και πέρασαν από δίκη.
Υπήρξαν δεκαεπτά συνολικά καταδίκες.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1970 στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ και την επομένη στο π[περιοδικό ΠΑΤΡΙΣ, ένας κρητικός, ο Νίκος Αγγελής, δημοσιεύει για ένα συνέριο των χίπις στα Μάταλα την άνοιξη, ένα συνέδριο που όμως δεν έγινε ποτέ και ούτε επιβεβαιώθηκε από κανέναν, με αποτέλεσμα η εκκλησία δια στόματος Μητροπολίτη Τιμόθεου να αναφωνεί:  

«Αφήσαμε κι εφύτρωσε στον τόπο μας ένα κακό δέντρο. Ο Χιπισμός….Ζητούμε να σταματήσει το συνέδριο, να κλείσουν οι αρμόδιοι τις σπηλιές, να περιφράξουν τον τόπο, να τους διώξουν από εκεί…» (. Εκκλησιαστικό περιοδικό ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ τευχ. 83, Φεβρ. 1970)

Ο μόνος που κατάλαβε πως οι χίπις δεν αποτελούν κίνδυνο, ούτε είναι αμόρφωτοι και βρομιάρηδες, αλλά αντιθέτως μπορούν να κάνουν καλό στην Κρήτη από τουριστικής απόψεως ήταν ο Στέλιος Ξαγοραράκης, ιδιοκτήτης του Mermaid Café 

 

στα Μάταλα, ο οποίος επισκέπτεται τον εκδότη της εφημερίδας ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Αριστοτέλη Γραμματικάκη και τον πείθει να αλλάξει πολιτική.

Και πράγματι στο φύλο της 8^ης  Μαρτίου του 1970 υπάρχει πρωτοσέλιδο ενυπόγραφο άρθρο του ίδιου του εκδότη με το οποίο αναγνωρίζει το λάθος τακτικής της εφημερίδας.

Από πολιτικής απόψεως μέχρι και τον Απρίλιο του 1970 η χούντα δεν παίρνει θέση για το «πρόβλημα των Ματάλων».

Ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν είναι υπέρ αυτής της κατάστασης, αλλά θωρεί πως αν την καταστείλει θα θεωρηθεί φασίστας.

Το πρόβλημα όμως διογκώνεται με Αμερικάνους στρατιώτες να λιποτακτούν στο πόλεμο του Βιετνάμ και καταφεύγουν στα Μάταλα.

Και η κατάσταση γίνεται ακόμα ποιο δύσκολη όταν στα τέλη του Απριλίου, οι Αμερικανοί εισβάλλουν στην Καμπότζη.

Οι διαμαρτυρίες που αμέσως εγείρονται στην Αμερική είναι πολλές και μάλιστα στις 4 Μαΐου του 1970 φθάνουμε στην σφαγή του Ohio, όπου η Αστυνομία ανοίγει πυρ κατά των διαδηλωτών φοιτητών του Πανεπιστημίου του Kent και τέσσερις φοιτητές δολοφονούνται.

Είναι τότε που ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Νίξον δίνει εντολή στο καθεστώς να ξεκαθαρίσει μια και καλή την κατάσταση.

 

 Έτσι τον Μάιο του 1970 αστυνομικοί παρουσιάζονται στο Mermaid Café και πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του Στέλιο Ξαγοραράκη, ότι ένα μέρος του Καφενείου του ήταν αυθαίρετο και συνεπώς έπρεπε να το γκρεμίσουν.

Ακολουθεί πανικός. Τελικά, οι χίπις ταραξίες πατάσσονται. Οι σπηλιές αδειάζουν . Γίνονται έλεγχοι διαβατηρίων και οι αρχές συνεργάζονται με την αμερικανική πρεσβεία.

Όσοι χίπις διαπιστώνεται ότι είναι λιποτάκτες του πολέμου στο Βιετνάμ, συλλαμβάνονται και παραδίδονται στους Αμερικανούς για τα περαιτέρω.

Ο Ξαγοραράκης συλλαμβάνεται επίσης. Αργότερα απογοητευμένος φεύγει για πάντα από την Κρήτη, και τώρα ζει στην Αμερική. Το Όνειρο έχει τελειώσει.

Ωστόσο επίσημη απόφαση για απομάκρυνση των χίπιδων από τις σπηλιές δεν υπήρξε ποτέ!

Ο γυμνισμός και η ιστορία του. (18+)

Ο γυμνισμός είναι η θεωρεία σύμφωνα με την οποία  είναι απόλυτα ηθικό και σύμφωνο με τις ορθές αντιλήψεις για τη φύση και την υγιεινή να ζει κανείς και να περιφέρεται απόλυτα γυμνός.

Οι γυμνιστές πιστεύουν ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι αποδεκτό, να είναι σεβαστό και να το χαιρόμαστε. Πιστεύουν ότι η θέα του γυμνού σώματος δεν είναι ντροπή, δεν διαφθείρει, δεν είναι υποτιμητική ή επικίνδυνη. 

Δεν θωρούν ότι η συνεύρεση γυμνών ανθρώπων είναι κάτι ανήθικο ή σεξουαλικό. 

Πιστεύουν ότι η γύμνια είναι μία υγιής φυσική κατάσταση, ότι η γύμνια είναι η πιο αγνή μας κατάσταση μια και έχουμε γεννηθεί γυμνοί.

Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας), ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας).

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. 

Και από πολιτικής απόψεως, χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή.

Τα διάφορα ταμπού γύρω από το θέμα άρχισαν να δημιουργούνται όταν ο ιματισμός μετατράπηκε από ανάγκη σε εξαναγκασμό με την επικράτηση ή επιβολή θρησκειών που ήταν αντίθετες στην συγκεκριμένη θεωρεία, κάνοντας λόγο για προσβολή δημοσία αιδούς που οδηγεί σε αμάρτημα, απομακρύνοντάς μας από το δρόμο της αρετής.

Τα ρούχα έγιναν τελικά μόνιμο αξεσουάρ, καλύπτοντας σε μερικές περιοχές ακόμα και ολόκληρο το σώμα, παρότι αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για πρακτικούς λόγους, όπως για την προστασία από τον ήλιο και τη ζέστη, το κρύο και τη βροχή.

Κάπου εδώ αξίζει να αναφέρουμε για ιστορικούς λόγους μία χριστιανική αίρεση, τον Αδαμισμό (εκ του Αδάμ), που εμφανίστηκε κατά τον 2ο, 3ο και 4ο αιώνα στη Βόρεια Αφρική, όπου πιστοί και ιερείς περιφέρονταν γυμνοί ασκώντας τον «ιερό γυμνισμό».

Η πρώτη οργανωμένη λέσχη γυμνιστών ιδρύθηκε το 1903, κοντά στο Αμβούργο. 

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κίνημα του γυμνισμού εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και κατά τη δεκαετία του 1920 γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση, κυρίως στη Γερμανία. 

Όμως, με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία τέθηκε υπό διωγμό.

Ο κοινωνικός γυμνισμός, με ιδιωτικές λέσχες και κατασκηνώσεις, πρωτοεμφανίστηκε στις ΗΠΑ, όπου στις 13 Ιουνίου του 1930 ιδρύθηκε η πρώτη αποικία γυμνιστών, και καθιερώθηκε κατά τη δεκαετία που ακολούθησε. 

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πήρε διαστάσεις κοινωνικού κινήματος. 

Οι νέοι, που ξεσηκώθηκαν εναντίον της κοινωνικής τάξης (χίπις, αντικομφορμιστές κ.ά.) είδαν στο γυμνισμό μια εκδήλωση κατά της κοινωνικής τάξης και τον ενίσχυσαν.

Στην Ελλάδα, μία πρώτη κίνηση γυμνιστών παρουσιάστηκε στον Μεσοπόλεμο, άλλα δεν εδραιώθηκε. 

Τότε οι οπαδοί του κυκλοφορήσαν για σύντομο χρονικό διάστημα κι ένα περιοδικό, με τίτλο «ΦΛΕΡΤ» (Φυσιολατρική Λογοτεχνική Επιθεώρηση Ριζοσπαστικών Τάσεων).

Σήμερα τα πράγματα είναι καλύτερα για τους γυμνιστές, μιας και υπάρχει νομοθετική μέριμνα, χωρίς ωστόσο να λείπουν προβλήματα σχετικά με τις παραλίες, όπου μπορούν να ασκήσουν το γυμνισμό ελεύθερα.

Πρωτομαγιά, επιστροφή στη φύση!

 Πρωτομαγιά ονομάζεται η πρώτη μέρα του Μαΐου, η οποία είναι μέρα φυσιολατρίας.

Οπότε ξεχυθείτε στους αγρούς, χαρείτε τη φύση και μαζέψτε φρούτα. 

Προσοχή όμως μην είναι άγουρα.

Για την ιστορία να αναφέρουμε πως ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος.  

Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς ξεκίνησαν στην προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν και η εωσφορική γιορτή της Νύχτας του Walpurgis στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. 

Με την επιβολή όμως του χριστιανισμού στην Ευρώπη, πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα.

Σήμερα πολλές νεο-παγανιστικές ομάδες προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα της Πρωτομαγιάς.

Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης η Πρωτομαγιά εορταζόταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. 

Έτσι το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου συνέπιπτε με τη μέση του καλοκαιριού.

Βέβαια κάποιοι την αργιοποίησαν, διότι είδαν αγίους, οσίους και προφήτες να εμπλέκονται, κάποιοι ενοχλήθηκαν από κουνούπια και σκνίπες, ξεκίνησαν πόλεμο διαρκείας, το οποίον και κέρδισαν με τη βοήθεια των εντομοκτόνων, και σε ανάμνηση αυτών των ιστορικών στιγμών συμφώνησαν με την αργιοποίηση, ενώ κάποιοι άλλοι επέλεξαν τη συγκεκριμένη ημέρα να πλακωθούν με την εργοδοσία, την αστυνομία και τα σώματα ασφαλείας διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και περισσότερα φράγκα, κάνοντάς την ημέρα απεργίας.

Όπως όμως και να 'χει, η Πρωτομαγιά ήταν είναι και θα παραμείνει η ύψιστη γιορτή της φύσης, με τα λουλούδια να ανθίζουν και τις παπαρούνες να κοκκινίζουν. 

Προσοχή, οι ελληνικές παπαρούνες δεν καπνίζονται, ούτε προσφέρονται για σαλάτα.

Κλείνοντας αυτό το mini άρθρο, σας ευχόμαστε καλά να περνάτε, και πάντοτε κοντά στη φύση.

 κείμενο: Θεοδωρίδης Βλαδίμηρος

Αξιοποιήθηκαν πληροφορίες από την el.wikipedia.org 

Η ιστορία της μακαρονάδας ...

Τα ζυμαρικά είναι το εθνικό σύμβολο της Ιταλίας στο εξωτερικό, περισσότερο κι από τη Φεράρι, την Λαμποργκίνι, τη μαφία, ακόμα και την πίτσα, την οποία πολλοί Αμερικανοί θεωρούν δική τους. 

Εμείς ως Έλληνες έχουμε σουβλάκι, τζατζίκι, ήλιο, και  ένα στρογγυλό κτίριο που το λέμε βουλή. 

Και ο αρχιτέκτονας εξ επίτηδες το σχεδίασε έτσι, διότι πολύ απλά κανένα τσίρκο δεν είναι τετράγωνο. 

Ας μην ξεφύγουμε όμως.

Ακόμα κι αν με την παγκόσμια επιτυχία της λεγόμενης μεσογειακής δίαιτας τα ζυμαρικά είναι σήμερα διαδεδομένα παντού, οι γείτονές μας είναι οι πιο φανατικοί καταναλωτές τους με 28 κιλά ζυμαρικά κατά κεφαλήν ανά έτος, περίπου 280 μερίδες, ενώ το μισό της ιταλικής παραγωγής εξάγεται. 

Μετά τους Ιταλούς ακολουθούν οι κάτοικοι της Βενεζουέλας με δώδεκα κιλά κατά κεφαλήν ανά έτος, οι Τυνήσιοι με έντεκα και οι Ελβετοί με δέκα. 

Στην Ελλάδα η ετήσια κατανάλωση κατά κεφαλήν είναι περίπου εννέα κιλά, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για την κατανάλωση ανάλογων προϊόντων οικιακής παραγωγής όπως οι χυλοπίτες, ο τραχανάς κ.λπ. διότι θα αποτελέσουν τεκμήριο και θα φορολογηθούν. 

Από πού προέρχονται όμως τα ζυμαρικά; 

Ποιος τα επινόησε και πότε; 

Τα πρώτα ιστορικά στοιχεία αναφέρονται σ' ένα είδος επίπεδων ζυμαρικών που έμοιαζαν με τα λαζάνια και ανάγονται στους Έλληνες και στους Ετρούσκους.

Όμως η ιστορία των ζυμαρικών περιλαμβάνει και εσφαλμένες δοξασίες. 

Δεν τα εισήγαγε ο Μάρκο Πόλο από την Κίνα. 

Όχι δεν το μετάνιωσε την τελευταία στιγμή, ούτε του ζήτησαν παραπάνω δασμούς, αλλά από το 1154, πολύ πριν από τη γέννησή του, ένας Άραβας γεωγράφος είχε γράψει ότι στα περίχωρα του Παλέρμο παράγεται ένα ζυμαρικό σε σχήμα σπάγκου, το οποίο εξάγεται ακτοπλοϊκά τόσο στις χριστιανικές όσο και στις μουσουλμανικές χώρες. 

Έτσι διαλύεται και ο μύθος που έδινε τα πρωτεία όχι στη Νάπολη, αλλά στο Παλέρμο. 

Εκεί παράγονταν και αποξηραίνονταν τα ζυμαρικά σύμφωνα με την τυπική αραβική συνήθεια, καθώς οι νομάδες της ερήμου ήταν υποχρεωμένοι να τα διατηρούν αποξηραμένα κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών τους. 

Μεταξύ του 1200 και του 1300 ξηρά ζυμαρικά παρήγαγε σε μεγάλες ποσότητες και η Γένοβα, ενώ στη Νάπολη τα ζυμαρικά επικράτησαν ως λαϊκή τροφή μόνο στα τέλη του 1500, όταν άρχισαν να πωλούνται σε περίπτερα κατά μήκος των οδών και να τρώγονται με τα χέρια, σκέτα ή, συχνότερα, με τυρί. 

Οι πιο πλούσιοι τα έτρωγαν ως σούπα για πρώτο πιάτο. 

Η Αικατερίνη και η Μαρία των Μεδίκων, βασίλισσες της Γαλλίας μεταξύ του 1500 και του 1600, ήταν οι πρωτεργάτριες της διάδοσης των ζυμαρικών στην παραδοσιακή γαλλική κουζίνα.  

Στη Βόρεια Ιταλία πρόσθεταν στα ζυμαρικά αβγά, τα οποία κατανάλωναν κατά προτίμηση νωπά. 

Αυτό τουλάχιστον συνέβαινε μέχρι το 1700, όταν τόσο εκεί όσο και στην περιοχή της Πάρμας ιδρύθηκαν τα πρώτα εργοστάσια ζυμαρικών.

Όσο για τη ντομάτα, αυτή παντρεύτηκε με τα μακαρόνια γύρω στο 1800, όταν μαζί με το βασιλικό και με μια πρέζα αλάτι έγιναν το γαρνίρισμα για τα μακαρόνια των υπαίθριων Ναπολιτάνων πωλητών. 

Επρόκειτο για καινοτομία, αφού η πίτσα άρχισε να συνδυάζεται με την ντομάτα και το τυρί μοτσαρέλα μόνο προς τα μέσα του αιώνα. 

Έτσι τα μακαρόνια με σάλτσα έγιναν το αγαπημένο εθνικό πιάτο των Ιταλών. 

Η μόνη προσπάθεια εξαφάνισης των ζυμαρικών από το τραπέζι τους έγινε στις αρχές του 1900 από το φουτουριστή ποιητή Μαρινέτι, ο οποίος πρότεινε την κατάργηση της μακαρονάδας ως παράλογης γαστρονομικής θρησκείας, κατηγορώντας τη για την αύξηση του βάρους των Ιταλών, που τους έκανε λιγότερο εμφανίσιμους.

Υπάρχουν περίπου τριακόσια σχέδια, είτε μακριά είτε κοντά. Μερικά είναι παραδοσιακά, ενώ κάποια άλλα πρωτοποριακά. Λιγότερο διαδεδομένες από τα μακαρόνια και τις πένες είναι οι μορφές σε σχήμα γραμμάτων ή... σεξουαλικής έμπνευσης. Άλλα σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται κι άλλα άλλαξαν όνομα. 

Όταν η ζύμη σχηματοποιείται είναι μαλακιά και υγρή στη συνέχεια διαχωρίζεται και ξεραίνεται. Κατόπιν τα μακαρόνια κόβονται σε σταθερό μήκος 25 εκατοστών. 

Κάποτε η ζύμη απλωνόταν στον ήλιο ή σε αεριζόμενα δωμάτια. Τη διαδικασία αυτή εμπιστεύονταν στην καταλληλότητα του καιρού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι κατασκευαστές βρίσκονταν σε περιοχές με ήπιο κλίμα, όπως η ακτή του Παλέρμο και ο Κόλπος της Νάπολης ή της Γένοβας. 

Μόνο μετά το 1940 η αποξήρανση γίνεται σε χώρους με ελεγχόμενο κλιματισμό. 

Για να εκτιμηθεί η ποιότητα του παραγόμενου ζυμαρικού υπάρχουν στα εργοστάσια επαγγελματίες δοκιμαστές.
Η ιστορία της μακαρονάδας είναι μία προσφορά της pizza per tutti